sla menu over

De vele tekenen en wonderen die de apostelen verrichtten, vervulden iedereen met ontzag. Allen die het geloof hadden aanvaard, bleven bijeen en hadden alles gemeenschappelijk. Ze verkochten al hun bezittingen en verdeelden de opbrengst onder degenen die iets nodig hadden. Elke dag kwamen zij trouw en eensgezind samen in de tempel, braken het brood bij elkaar thuis en gebruikten hun maaltijden in een geest van eenvoud en vol vreugde. Ze loofden God en stonden in de gunst bij het hele volk. De Heer breidde hun aantal dagelijks uit met de mensen die gered wilden worden.

Zo’n twee weken geleden vierden we het Pinksterfeest. Na Pasen wordt het de apostelen duidelijk – door God zelf duidelijk gemaakt – wat de werkelijke betekenis van Pasen is. En met Pinksteren krijgen de apostelen en volgelingen de opdracht die boodschap uit te dragen. En dat doen zij blijkbaar met verve, want de vele tekenen en wonderen vervulden iedereen met ontzag.

Tegelijkertijd bekruipt mij het gevoel dat we in de tussenliggende 2000 jaar veel van wat we hier lezen, zijn kwijtgeraakt. Er wordt niet gesproken over een instituut kerk of een gebouw met architectonische waarde of regels waaraan de eredienst moet voldoen. Nee, niet van dat alles. Zij bleven bijeen en hadden alles gemeenschappelijk. Dat is blijkbaar de kern van kerkzijn.

Er zijn 4 dingen die mij opvallen:

  • Elke dag kwamen zij trouw en eensgezind samen in de tempel
  • Zij braken het brood bij elkaar thuis
  • Gebruikten hun maaltijden in eenvoud en vol vreugde
  • Zij trokken erop uit om de bedoeling van God met mensen en deze wereld te vertellen

Elke dag gingen zij naar de tempel om zich in de stilte te laten inspireren door God. Herbronnen, energie opdoen in de stille omgang met God. Zij braken het brood bij elkaar thuis. Daarmee hielden zij de gedachtenis aan Jezus in leven. En tijdens de maaltijden die zij gebruikten, zochten zij naar dat wat hen bond en verenigde. Vooral zoeken naar de gewone dingen die er toe doen.

In de afgelopen jaren is gewerkt aan die ene PG Soest die per 1 september een feit zal zijn. Gedurende dat proces is er onvoldoende gesproken over en aandacht besteedt aan de hiervoor genoemde punten. Over de zaken waar het werkelijk om gaat. Ik heb dat als een groot gemis ervaren, misschien wel als een ernstige tekortkoming. Dat gesprek zal nog wel gevoerd moeten worden. Dankzij een commissie ‘Flankerend beleid’ is daarvoor tijd ingeruimd. Hoewel per 1 september de wijkengemeenten niet meer bestaan, veranderd er voor gemeenteleden op dat moment nog niets. Dat komt later, en hopelijk geleidelijk, wanneer dat inhoudelijke gesprek in de taakgroepen en vooral met gemeenteleden gevoerd gaat worden. Gezamenlijk op zoek naar onze drijfveren: wat betekent voor jou de onderlinge gemeenschap met andere gelovigen;
wat betekent voor jou de dienstbaarheid aan de wereld.

De PGS mag dan onderkomens gekozen hebben, de gemeenschap moet nog worden gebouwd!